O opiekunie medycznym…

Światowa Organizacja Zdrowia uznała wypalenie zawodowe za dolegliwość medyczną, wciągając je na listę Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-11. 

Oznacza to, że od 1 stycznia 2022 roku, od daty obowiązywania dokumentu, lekarze będą mogli diagnozować wypalenie zawodowe i wystawiać na nie zwolnienia lekarskie.

Więcej: https://zdrowie.radiozet.pl/Psychologia/Stres-i-relaks/Wypalenie-zawodowe-oficjalnie-na-liscie-chorob-WHO?gclid=CjwKCAjw2uf2BRBpEiwA31VZj1TGqkT6OEoxDIdkWvjODsAIZpAi1Ayxkvk1t41nYTOybmGcMZoVpxoCPT0QAvD_BwE

Zawód opiekunów osób starszych jest zaliczany do grupy zawodów szczególnie narażonych na wypalenie zawodowe.

Wiąże się to z dużą odpowiedzialnością, zaangażowaniem emocjonalnym i wykonywaniem przez długi czas powtarzalnych czynności.

Poczucie bezradności, rozżalenie, czy frustracja mogą być dużym obciążeniem psychicznym. Dochodzi do tego przemęczenie fizyczne.

Życie opiekuna nierzadko zostaje podporządkowane potrzebom seniora, co powoduje wymuszanie zmiany własnych planów, skłania do wyrzeczeń, wywołuje poczucie bezsilności. 

Wszystkie te czynniki, zwłaszcza nakładające się na siebie w długim okresie czasu, mogą stanowić przyczynę wypalenia zawodowego.

Jest to reakcja ciała i psychiki na nadmierne obciążenie i stanowi sygnał, że w wyniku nagromadzonego napięcia oraz negatywnych doświadczeń nastąpiło ogólne, fizyczne oraz emocjonalne, wyczerpanie. 

Wypalenie łączy się z bolesnym uświadomieniem sobie, że nie jest się w stanie dłużej wykonywać swojej pracy w sposób efektywny oraz przynoszący oczekiwaną satysfakcję.  

Warto wiedzieć, że wypalenie zawodowe nie przychodzi nagle, jest to proces. Dlatego tak ważne jest obserwowanie siebie i zauważanie pewnych sygnałów, które mogą wskazywać na ten stan.

Do najbardziej charakterystycznych możemy zaliczyć brak energii, osłabienie i utrzymujące się zmęczenie, nerwowość, drażliwość, nieuzasadniony gniew lub – często przemiennie – poczucie bezradności, pustki, bycia bezwartościowym, uczucie rozżalenia, przygnębienia, braku sensu, niepokój czy lęk.

Pojawiają się także objawy somatyczne, w tym zaburzenia snu, drętwienie kończyn, bóle głowy, pleców, problemy z ciśnieniem.

Faza ostrzegawcza, czyli ciągłe zmęczenie, obniżenie nastroju, bezsenność, bóle głowy, rozdrażnienie, daje organizmowi znak – zatrzymaj się, zwolnij, weź kilka dni urlopu, odpocznij, zajmij się przez jakiś czas czym innym. Niestety nadal jest ona często bagatelizowana i mylona ze zwykłym przemęczeniem.

W kolejnych fazach, gdy spada nasza samoocena, brak wiary we własne kompetencje, gdy symptomy się nasilają i prowadzą do całkowitego zobojętnienia, chłodu emocjonalnego, oraz wycofania, należy skorzystać z porady specjalisty.

Opiekun czuje się osamotniony, ma poczucie porażki, jeszcze bardziej obniża się jego samoocena, może odczuwać niepokój i dużą zmienność nastrojów, pogarsza się jego pamięć i koncentracja. W wyniku długotrwałego stresu może dojść do pojawienia się innych bardzo niepokojących objawów – obniżenia odporności, chorób sercowo-naczyniowych, układu oddechowego, mogą zaistnieć problemy trawienne, a nawet zaburzenia odżywiania. Na tym etapie organizm jest już bardzo wyczerpany, fizycznie i psychicznie, bezsenność jest nasilona, występują bóle i zwroty głowy, bóle kostno-stawowe i kręgosłupa. 

Wypalenie zawodowe, to nie wstyd, czy porażka, to dolegliwość medyczna. Więc traktujmy to poważnie i podejmujmy odpowiednie kroki.

W kolejnym artykule przedstawimy sposoby „ Jak sobie radzić z wypaleniem zawodowym”.